تو آثار اکشن اخیر که کلا در مورد انتقام بودن :

تو سال 2009 اثری داشتیم اکشن – اسلشر با کارگردانی جیمز مک تیگ ( کارگردان شاهکار وی به نشانه انتقام ) که مهم ترین نکتش علاوه بر تمام جذابیتهاش این بود که در پایان فیلم شما هم مثل قهرمانش از این انتقام و اون نمای پایانی لذت می برید و حالا یه نفس راحت و با آرامش می کشید و سال 2010 هم سریعتر رو با بازی خوب دواین جانسون داشتیم که اگه خیلی جدی نگاه نکنیم کاره نسبتا خوبی بود و بعدش می رسیم به همین فیلم که البته از اون دو فیلم ذکر شده مخصوصا اولی پایینتره اما ارزشش رو داره .

کلمبیانا نه جزء آثار مطرح و معروف ساله و نه جزء آثار برتر حتی در ژانر خوش و منتقدهای مطرح هم فکر نمی کنم راجع به این فیلم نوشته باشن ؛ اما از اونجایی که با اثر بدی طرف نیستیم و همچنین به خاطر گفتن یه سری مطالب که توی پاراگراف بالایی گفتم و در ادامه هم می گم این نقد رو نوشتم .

فیلم از همون دقایق ابتدایی تا دقیقه 87 که تموم میشه دارای هیجان کافی برای جذب مخاطب هست .

لوک بسون که یکی از تهیه کننده ها و نویسندگان فیلمه در پرداخت آثار اکشن وارده ، یعنی می شه مطمئن بود که اگه بسون فیلمی رو نوشته باشه ، شما حداقل با یه کاره سرگرم کننده طرفید ؛ اگر چه بسون در سال 94 اثر فوق العاده ای در مقام نویسنده -کارگردان ارائه کرد با نام لئون که جزء جاودانه های تاریخ سینما شد و بوسه اژدها با نویسندگی او و بازی جت لی هم جزء کارهای دوست داشتنی منه و در سال 2008 هم تیکن به نویسندگی اون اثر خیلی خوبی از آب دراومد که قسمت دومش هم تو راهه .

کلمبیانا در همون 10 دقیقه ابتدایی یه صحنه ی تعقیب و گریز داره که قابل قبوله ولی می تونست به مراتب بهتر باشه ، فیلمبرداری و تدوین کل فیلم بد نیست اما خیلی خوب و حرفه ای هم نیست یعنی دیگه لازم نبوده توی اون سکانس به این شدت کات های متوالی و تکون های دوربین رو به مخاطب تحمیل می کردحتی بعضی جاها در صحنه های آروم فیلم بازهم تعدد زوایا به فاصله های کوتاه زیاده .

داستان فیلم خیلی سرراسته و پیچش خاصی هم نداره و کاملا خطی جلو می ره اما در هر حال به خاطر روند تند و تیز و چندین صحنه ی اکشن ، قابل قبوله و مطمئنا مخاطبان اکشن من جمله خودم رو ناراضی از پای فیلم بلند نمی کنه .

قطعا یکی از مهم ترین نکات مثبت فیلم کلمبیانا ، بازیگر اصلیشه که اگه اشتباه نکنم تا به حال بازی در نقش اصلی رو در کارنامش نداشته ( جز در پشت صحنه ی آواتار ) و در سال 2010 هم در فیلم بازنده ها یه نقش فرعی رو بر عهده داشت ؛ در واقع به خاطر بازی خوب سالدانا در نقش کاتالیا ، فیلم حداقل از این نظر کلیشه ای رفتار نمی کنه اگر چه مثل روال معمول هالیوود ازش استفاده های جنسی می شه .

البته این کاراکتر کمی اغراق شدست یعنی در ابتدای فیلم ، اون مهارت و تند و تیزی رو از کجا آورده ؟ پدر همچین بچه ای باید یه چیزی تو مایه های سوپر من باشه یا حتی بعدش که بزرگ میشه دیگه خیلی حرفه ای می شه اما عموش اصلا در حد و اندازهای اون نیست یعنی این قدر حرفه ای بودنش جالب و کلا مزییتشه اما پیشینه ی قابل باوری نداره .

رابطه عشقی! بین کاتالیا و دنی هم کمکی به فیلم نمی کنه  و علی رغم این که آزاردهنده و تحمیلی نیست اما کاملا سطحیه ( جز دیالوگ پایانی کاتالیا به دنی که آخرین دیالوگ فیلم هم هست ) .

کلمبیانا در برخی سکانس ها هم سعی می کنه هوشمندانه رفتار کنه مثل تصادف با ماشین پلیس ( چه به لحاظ چیدمان سکانس با توجه به سکانس قبلیش و چه اتفاقات بعدش ) ، ورود به اداره پلیس و ....  یا نوع کشتارهای زیرکانه کاتالیا ؛ البته این ترفندها با این که به جذابتر شدن اثر واقعا کمک کردن اما ویژگی متمایزکننده ای بهش اضافه نکردن .

در کل کلمبیانا یه فیلم اکشن قابل قبوله  ؛ علی رغم این که کارکترهاش خیلی جدی و عمیق نمی شن ( البته کارکتر اصلی کاتالیا در حد این فیلم خوبه ) ، فیلم یه روند ساده و هیجانی رو طی می کنه و  به عنوان یه کاره صرفا تجاری و 90 دقیقه سرگرمی برای مخاطبان ژانر اکشن حتما راضی کنندست . 

با توجه به انواع و اقسام فیلمهای تخیلی و پر از جلوهای بصری ، دیگه تعداد فیلمهای اکشن واقعی یا غیر تخیلی کم شده ( البته من خودم علاقه زیادی به ژانر علمی – تخیلی دارم ) و به خاطر همین موضوع و همچنین حضور سه بازیگر معروف ، انتظار یه کار حداقل قابل قبول می رفت اما فیلم قاتل ویژه به قول جیمز براردینلی تنها چیزی که نیست ، ویژه است .

5 دقیقه آغازین خوب و جذابه و خبر از فیلمی سراسر هیجان می داد که می تونست هر چه قدر جلوتر می ره جذاب تر هم بشه (هم به لحاظ داستانی و هم اکشن).

تقریبا در 20 دقیقه بعدی ، مقدمه ی جریاناتی که در فیلم تا انتها رخ می ده  رو می بینیم و این دقایق به عنوان جزئی از کلی که هنوز دیده نشده و مخاطبی که تشنه هیجان و جذابیت ، در دو سوم با قی مونده ی فیلم هست رو راضی می کنه اما هر چه قدر فیلم بعد از این دقایق جلوتر می ره غیرجذاب تر و بی خاصیت تر جلوه می کنه .

تا دقیقه 60 فیلم ، بیشتر بر دیالوگ ها بنا شده و فقط یه سکانس یه اکشن دو تکه یکم بازم مخاطب رو به فیلم بر می گردونه .

یکی سکانس تعقیب و گریز نصفه ونیمه ی دنی ( جیسون استاتم ) و اسپایک ( کلیو اوون ) در خیابون که بد کار شده و در حد فیلمهای دهه 80 ( سال اتفاقات فیلم ) و سکانس تن به تن این دو نفر که چند ثانیه بعدش رخ می ده و یکم فیلم رو سرحال میاره  .

مثلا در همون 15 -20 دقیقه اول فیلم ، خیلی از قدرت سازمان SAS و نیروهاش گفته می شه اما دو قتل ابتدایی انقدر ساده ، بدون خطر و غیرجذاب اتفاق می افتن که شاید اگه قرار بود یه آدم عادی کشته بشه دنی بیشتر به زحمت میفتاد ، در عین حال این قتل ها نشون داده نمی شه چون ظاهرا در فیلمنامه بیشتر میل جریانات سیاسی و تقابل دنی و اسپایک مدنظر بوده که اون هم خیلی چنگی به دل نمی زنه و فقط در صحنه های اکشن این تقابل جذاب شده .

نحوه قتل کارکتر مک کان نسبت به دو قتل اول ، جذابتر و هوشمندانه تر در اومده و حداقل این بار در جریان چگونگی کشته شدن فرد مورد نظر هستید .

در طول فیلم علاوه بر کارکترهای اصلی ( نه نقش اصلی ) ، کارکترهای مکملی هم هستند مثل داویر ( دامینیک پرسل ) و رفیق عینکی دنی ، هر دوی این کارکترها بعد از پایان فیلم فراموش می شن با این که مرگ های ناگهانی و تلخی رو تجربه می کنن . البته دامینیک پرسل ، گریم جالبی داشت و شبیه لاتها شده بود و مطمئنا اگه یه زمانی این کارکتر رو به یاد بیارید همین ویژگی ظاهریش یادتون مونده . البته من واقعا موندم چه طور دنی در همچین ماموریتی از دو تا آدم بی خاصیت استفاده کرد ، آدمهایی که نه باهوش اند و نه چیزی از هنرهای رزمی سر درمیارند .

قاتل ویژه از همون دقایق 60 به بعد کمی بهتر می شه و حس تعقیب و گریز و هیجان فیلم و چندین سکانس اکشن با فاصله های کوتاه از هم باعث می شه مخاطب جذب این دقایق بشه .

اما در کل بهترین سکانس اکشن فیلم همونی است که در ابتدای تریلر فیلم می بینیم یعنی سکانسی که حدود 30 ثانیست و درگیری بین دنی ( بسته شده به صندلی ) ، اسپایک و رئیسشه که سکانس جذاب و گیرایی در اومده و شاید برای اولین بار در طول فیلم آدرنالین خون شما دچار نوسانات جدی بشه .

البته نمی شه نقش تدوین خوب در سکانهای اکشن رو نادیده گرفت ، نکته ی دیگه در مورد سکانسهای اکشن اینه که جیسون استاتام در سکانسهای اکشن حتی المقدور خودش حضور داره و ترجیح می ده تمام بدلکاری هاش رو خودش انجام بده ( البته کلا توی تمامی فیلمهای اکشنش همین طوریه ) .

 اما در کل یکی از مشکلات سکانس های اکشن فیلم ، کوتاه بودن اونهاست یعنی تا میای غرق سکانس بشی ، تموم می شه .

برگردیم به فیلمنامه :

فیلمنامه در کل همون طور که گفتم مخصوصا در اون 30 - 40 دقیقه میانی خوب پیش نمی ره و یه جاهایی شما رو انقدر خسته می کنه که آرزو می کنید فیلم هر چه زودتر تموم بشه و حتی شاید یه جاهایی ترجیح بدید صدای فیلم رو قطع کنید چون کاراکترها با دیالوگ های سطحیشون نه هیچ کمکی به شما و نه به جذاب تر شدن فیلم می کنن .

البته این فیلمنامه همون طور که می دونید بر اساس کتابیه که ادعا می شه داستان واقعی داره ، این که سیاست کثیفه و اتفاقاتی حتی وحشیانه تر و کثیف تر از این هم چه در رابطه با کشور انگلستان که اینجا مدنظره و چه کشورهای دیگه هست شکی وجود نداره و نفی مسئولین قابل پیش بینی ترین حرکتی که می شه حدس زد اما جریانات فیلم ظاهرا بعیده که کاملا واقعی باشه و نویسنده این کتاب ( مردان پری The Feather Men) هیچ شاهدی هم نداره .

قاتل ویژه فیلم مبتذلی نیست اما مناسب تماشا با خانواده هم نیست ، از این منظر این رو گفتم که خوشبختانه علی رغم این که در فیلم دو سه تا سکانس ، مستعد این بودن که به سکانس های مستهجن تبدیل بشن ، همچین چیزی نشده و یا اصلا نشون داده نمی شه ؛ مثلا سکانس داویر در اتاق هتل نسبت به فیلمهای دیگه خیلی ملایم تره . البته کلا فیلم با توجه به ویژگی غیراخلاقی کاراکتر داویر اگر چه مبتذل نمی شه اما این خصیصه رو نتونسته به عنوان یه ویژگی برای این کاراکتر تعریف کنه .

اما بهتره قبل از این که پرونده این فیلم رو بیندیم یه نگاهی هم به سه کارکتر اصلی فیلم یعنی دنی ، اپاسک و هانتر بندازیم .

رابرت دنیرو در حد این فیلم خوب کار کرده  و قرار بوده به نمک فیلم اضافه کنه و بد هم درنیومده اما هیچ ویژگی جدی در حد واندازه های اون وجود نداره . کلیو اوون هم برای این فیلم خوب ظاهر شده اما او هم چیزی بیش از یه تیپ نشون نمی ده و نمی تونید یه ویژگی خاص رو به اون بچسبونید که مخصوصا اوون در این فیلم باشه .

استاتام مثل همیشه خوبه ، سریع و قوی ؛ اما مشکل جیسون اینه که اون با فیلمهای اکشن این چند ساله فقط داره خودش رو تکرار میکنه ، اگر چه همچنان در سکانس های اکشن جذابه و نگاه ها رو به سمت خودش می کشونه اما هیچ فرق خاصی بین کاراکترهای او در طول فیلمهای این چند ساله نیست و به طور مثال اگه از فیلم آ به فیلم ب بره و یا به فیلم س بره ، هیچ تفاوتی حس نمی شه مخصوصا که هیچ گریم خاصی هم روی صورتش انجام نمی شه و بهتره به مانند سالهای اولیه ی فعالیتش ، کمی تفاوت ایجاد کنه .

توی این فیلم در مورد کارکتر دنی سعی شده با اضافه کردن یه رابطه عاشقانه ، این کاراکتر رو جدی تر از بقیه و به شخصیت تبدیل کنن ، به هر حال به دلیل علاقه ای که به مقوله عشق دارم نمی تونم بگم این کار بی خاصیت بوده اما چون پرداخت خیلی جدی نست ، این زندگی و این شخصیت هم در هر صورت خیلی جدی نمی شه .

در کل قاتل ویژه که شاید اگه همون اسم کتاب روش می موند حداقل در عنوان خاص می شد ؛ به هیچ وجه فیلم خوبی نیست اما با کمی ارفاق مخصوصا به خاطر چند سکانس اکشن نسبتا خوب و ساختاری کمی جدی تر نسبت به فیلمهای مشابه استاتام می تونه بالاتر از یه اثر متوسط بشه .

باید حدودا دو ماه صبر کرد تا نسخه ی کیفیت بالای ماموریت غیرممکن 4 بیاد و ببینیم اون فیلم اکشن ، که این همه ازش تعریف کردن و فروش خیلی خوبی هم تا این لحظه داشته ، واقعا چه جوریاست ؛ بهش امیدوارم .