تریلری جذاب ولی فراموش شدنی

شماها فکر می کنید من دیوونم .... پس خوب گوش کنید ..... یه طوفان تو راهه

پناه بگیر جزء آثار کمتر دیده شده ی سال 2011 ست و در مراسم اسکار هم کاملا نادیده گرفته شد و به خاطر محتوا و ساختار خاصش هم نمی شه با هیچ کدوم از آثار سال مقایسش کرد .

از شروع به شدت خوب فیلم ، حس یه کاره خاص به مخاطب القا می شه و در ادامه مخاطب ترغیب می شه ببینه فیلم در این زمان نزدیک به 2 ساعت چی در چنته داره .

پناه بگیر در ظاهر و لایه ی اول یه درام خانوادگی معمولیه و در لایه ی بعدی که اتفاقا سکانس آغازین اثر  جزء همونه ، یه کار تریلره که توی چند تا از پلان ها مخصوصا با صداگذاری های خیلی قوی ، بی شباهت به کارهای ترسناک نیست . لایه ای که درام در ظاهر معمولی فیلم رو به چالش می کشه و اون رو خیلی بزرگتر و ویژه تر جلوه می ده .

لوکیشن فیلم به شدت زیبا و وسیعه و خیلی خوب و درست انتخاب شده و جف نیکلولز ( نویسنده و کارگردان ) چند تا پلان هم از این فضاهای زیبا در لابه لای فیلم گنجونده ؛ پلانهای خاصی مثل پلان آغازین فیلم یا چند پلان زیبا .

مایکل شانون که این اولین فیلمیه که ازش می بینم و تقریبا بیشتر فیلم بر روی دوش اونه ، بازی تحسین برانگیزی از خودش به نمایش گذاشته ، چه جاهایی که نرماله ، چه جاهایی که تحت فشار روانی یا تناقضه و مخصوصا جایی مثل سکانس داخل کلوب که قاطی می کنه ؛ به نظر من در حد اسکار کار کرده . ( کلا شاید امسال بهتر بود بیش از 5 نفر رو برای نامزدی بهترین بازیگر مرد نقش اصلی انتخاب می کردن )

جسیکا چستین که از اون ، اخیرا فیلم فوق العاده ی درخت زندگی رو دیدیم ، این بار هم در نقش مادری مهربان و همسری وفاداره ( البته قاعدتا نه به اون آرمان گونه ای توی فیلم مذکور ) و بازیش در حدی خوب هست که فیلم درست در اومده باشه . ( البته متاسفانه هنوز فیلمی که براش نامزد شده بود یعنی خدمتکار رو ندیدم )

دختر خانواده ناشنواست و قاعدتا از حرکات ایما اشاره ای باید برای ارتباط با او استفاده بشه که هم انجام این حرکات و هم عدم وجود دیالوگ برای این کاراکتر ، در کیفیت فیلم مخصوصا در سکانس نهایی ، تاثیر خیلی مثبت و ویژه ای داشته . با این که احتمالا اولین باره که این دختر جلوی دوربین ظاهر می شه ولی به خاطر درک درست کارگردان ، کارکردش توی تمام سکانس ها اندازه و درسته .

نوع فضاسازی رویاهای کورتیس ( مایکل شانون ) خیلی خوب کار شده ، مخصوصا المان های جذابی که وجود داره و با کمک جلوه های بصری کاملا قابل قبول و باورپذیر فیلم خیلی جدی تر هم شده .

روند و ریتم فیلم حساب شده ، ساده و بدون اغراق و ادعاست .

پناه بگیر به نوعی در نیمه اول یه کاره معمولی با کارگردانی خیلی خوب به نظر میاد که چند تا خوابی که کورتیس می بینه به مخاطب شوک می ده و درگیر شدن مخاطب برای فهمیدن این که چه اتفاقی قراره بیفته و نیمه دوم ، با توجه به این که دیگه مخاطب رو دست نمی خوره که این بار هم خوابه ؛ خیلی هوشمندانه دیگه فقط یکبار فشاری که کورتیس در خواب می کشه رو از دید زنش می بینیم و در ادامه روند فیلم به آرامی طوری پیش می ره که به شما یقین اینکه اتفاقی قراره رخ بده رو می ده و حتی شما رو دچار تناقض می کنه یعنی غافلگیری تا آخر فیلم پابرجاست .

 باز هم نکته ویژه اینه که فیلم هیچ جا شلوغ بازی در نمیاره و از مسیرش اصلا دور نمی شه و در مجموع کارگردانی خیلی خوب و دقیق در سرتاسر اثر حاکمه .

یکی از نکات دیگه مهم فیلم ، روند زندگی گونه و روون و بدون هرگونه بزرگنماییه . یعنی اتفاقات خیلی ساده و هوشمندانه جلو می رن ، شما با کاراکتر کورتیس در تمام روند فیلم همراه می شید و فکر نمی کنم جایی از خودتون بپرسید این کارش عاقلانه نبود یا بگید توی فلان سکانس فیلم از ریتم افتاد ؛ در واقع یکی از مهم ترین دلایل مزیت این کار ، روند کاملا حساب شده و باورپذیر فیلمه .

نکته ی مهم دیگه در مورد این فیلم اینه که شاید توی درصد قابل توجهی از فیلمها ، روند فیلم برای شما مهم باشه و با یه پایان بندی مناسب کار بسته شه و نهایتش در ذهن شما ادامه پیدا کنه اما اینجا روند فیلم به خاطر فرجام پایانیه ، یعنی شما از اولین سکانس فیلم کنجکاو می شید تا از قضیه سر در بیارید و از نیمه دوم به بعد در انتطار فرجام نهایی هستید ؛ در واقع  پناه بگیر مثل یه پازلیه که شما در  طول فیلم خیلی آروم این قطعه های پازل ها رو در کنار هم می ذارید و آخرین قطعه ی پازل رو ناگهان در سکانس پایانی پیدا می کنید ، قطعه ای که وقتی تصویر نهایی ساخته می شه ، شما رو به تحسین از اثر وا می داره .

پایان فیلم هم نه تنها هوشمندانه و غافلگیرکنندست بلکه نه واقعا بازه و نه واقعا بسته ، شاید این بهترین چیزی بود که می شد نشون داده بشه .

در کل پناه بگیر رو بدون انتظار و پیش زمینه ی خاصی دیدم و باید بگم فیلم بسیار خوبیست و جزء بهترین آثار سال 2011 قرارش می دم و جای بسی تاسفه که این فیلم حداقل در بین منتقدهای خودمون انقدر کم دیده شده .

اولین نقد فیلمهای سال 2012 رو شروع می کنم ، دنیای زیرین : بیداری

معمولا برای فیلمها منتظر کیفیت اصلی می شم و نقدها رو هم با توجه به این که کاربر عزیز فیلم رو دیده می نویسم اما با توجه به عرضه ی نسخه ای با کیفیت قابل قبول و جهت به روز بودن ، این فیلم رو دیدم و یه نگاهی بهش خواهم داشت . ( اگر چه نسخه بهترش هم عرضه شد )

( در مورد همین فیلم هم پیشنهاد می کنم اگر مایل به تماشای فیلم هستید ابتدا نگاش کنید بعد این متن رو بخونید )

در سال 2003 اولین قسمت از سری فیلمهای دنیای زیرین عرضه شد که ایده هایی جدیدی وارد فیلم شده بود و عواملش تلاش زیادی برای خلق یه کاره نسبتا متفاوت کردند و سعی شده بود سبکش متمایز از اون چیزی باشه که تا به حال دیده شده ؛ البته در هر صورت تقلیدهایی از سری فیلمهای بلید ( که خودم یکی از طرفداراشم ) رو انجام داده بود و علی رغم ضعفهای کوچک و بزرگی که داشت اما برای خودش طرفدارانی دست و پا کرد و در حد خودش نسبتا خوب از آب دراومد و در طی کمتر از یک دهه خودش رو به یه چهارگانه ( Quadrilogy ) تبدیل کرد .

هنوز هم شروع جذاب قسمت یک رو فراموش نکردم . کاراکتر سلین از همون ابتدا جذاب بود و کلا یکی از مهم ترین عامل های موفقیت این سری ، خلق این کاراکتر دوست داشتنی بود ( مخصوصا در انبوه قهرمان های مرد ) ؛ البته با توجه به جذابیت های ظاهری این کاراکتر و بازی باورپذیر کیت بکینسل ( اصلا بعد از این سری فیلمها از بکینسل هم خوشم اومد ) .

حالا سه سال بعد از دنیای زیرین : خیزش لایکنها و شش سال بعد از غیبت ، سلین دوباره برگشته ، البته با توجه به گاز گرفته شدن توسط " اکساندر کوروینس " در قسمت دوم ، قوی تر و شکست ناپذیرتر از همیشه .

با توجه به تریلری که برای این قسمت عرضه شده بود ، انتظار یه کاره جذاب رو داشتم اما در همین ابتدا باید بگم بیداری دنیای زیرین ، نهایتا یه فیلم سرگرم کننده ی دنیای زیرینیه و متاسفانه هر طور که نگاه بکنید اصلا فیلم خوبی نیست . حتی قسمت سوم با توجه به عدم حضور سلین از این قسمت جذاب تر و عمیق تر بود .

در 1 دقیقه ابتدایی با توجه به تعدد اپیزود ها و با هدف یادآوری اتفاقات رخ داده به مخاطب ، توضیحات کلی در مورد قسمت های قبل داده می شه که کاره درستیه و معمولا قاعدش هم همین طوریه . بعد از این قسمت و دیدن یه سری تصاویر مستند گونه ، می شه گفت از دقیقه 3 فیلم آغاز می شه .

سکانسهای ابتدایی فیلم جذاب بود و فکر می کردم در ادامه انتظارات پاسخ داده می شه اما متاسفانه هیچ چیز شگفت انگیز و ویژه ای در این فیلم وجود نداره .

سیر روایی فیلم ، خیلی سادست و نویسندگان اثر بیشتر از اون که یه داستان جذاب  و پرتنش رو برای ما بگن ، راه رو برای ادامه فیلم باز کردن ، ادامه ای که اون قدر انتظارش کشیده نمی شه ؛ برعکس قسمت دوم .

طیفی از کاراکترهای متعدد وارد این قسمت شدن که مهم ترینشون پسر رئیس اون صومعه سرا و دکتر ( بدمن ) فیلمه که عملا هیچ پرداخت جدی براشون انجام نشده البته خود عوامل هم می دونستند که چندان چیزی در چنته ندارن و فیلم رو در عین تعجب بیشتر از 75 دقیقه نساختن .

همچنان تنها کاراکتری که در فیلم جذابه خود سلینه . راستش حتی مایکل هم در قسمت های قبل ، خیلی چنگی به دل نمی زد و یه جورایی بی خاصیت بود و همش الکی وحشی بازی درمیاورد و هی کتک می خورد و بیشتر سلین باید جمع و جورش می کرد . دخترشون باز هم از مایکل باعرضه تره اما فیلم اون قدر جدی نیست و سرنوشتش برای ما مهم نمی شه .

 در بخش اکشن که مهم ترین بخش فیلمه ، دنیای زیرین 4 با این که بد کار نشده و بیشترین بودجه در بین این 4 قسمت برای این فیلم صرف شده ( حدود 70 میلیون دلار ) اما در این بخش هم چیز خاصی از فیلم نمی بینیم که مخاطب رو در سال 2012 به هیجانی که مد نظر سازندگان بوده ، برسونه .

از معدود سکانس های خاص فیلم ، مبارزه با مردان مسلح در ساختمون در اوایل فیلم و اون حرکت فوق سریع سلین بود که با توجه به نشون داده شدن اون سکانس در تریلر ، دیگه اون جذابیت و غافلگیری لازم رو نداشت .

یکی از سکانس های فیلم که می تونست خیلی نفسگیر دربیاد ، سکانس مبارزه ی سلین با گریگنه گنده در صومعه بود که خیلی سری تموم می شه و هیجان خاصی هم توی اون چند تا پلان ایجاد نمی شه .

یکی از بهترین سکانس ها که بی شباهت به یکی از سکانس های قسمت اول نیست، سکانس سقوط آسانسور و شلیک پیاپی سلین به آسانسور و نوع نجات پیدا کردنشه که تا حدی شبیه به سکانس شلیک متمادی و چرخان به کف زمین و افتادن به طبقه پایین در دنیای زیرین 1 بود ، البته به اون جذابی و خاصی در نیومده .

سکانس نجات پسر رئیس هم ، بی شباهت به سکانس نجات ترینیتی توسط نئو در اواخر قسمت دوم فیلم ماترکیس نیست ؛ فرو بردن دست در بدن و فشار قلب .

جلوه های بصری فیلم با اینکه فوق العاده و عظیم نیست اما تنها بخشیه که فیلم از قسمتهای قبلیش پیشی گرفته . نوع تبدیل کاراکترها به گریگنه در این قسمت خیلی بهتر و طبیعی تر کار شده ؛ در قسمت اول واقعا بد کار شده بود ، انگار باد می شدن .

15 دقیقه پایانی هم اوج فیلمه و سراسر اکشن ، در دقایق پایانی نسبت به همین قسمت ، غافلگیری هم ایجاد می شه که در واقع مربوط به همون باز کردن راه برای شماره ی بعدیه .

نکته ی کمی عجیب هم اینه که نبرد پایانی فیلم جمع و جور دراومده و میشه فهمید چرا هزینه ی ساخت فیلم خیلی بالا نیست و عوامل هم خیلی ریسک نکردن ، واقعا جالبه که نبرد پایانی صرفا در پارکینگ! اتفاق می افته .

در کل علی رغم علاقه به کاراکتر سلین ، این قسمت خیلی پایین تر از حد انتظارم بود و من به لحاظ سطح کیفی در بین این 4 گانه در رتبه ی آخر قرارش می دم .

  Underworld Awakening دنیای زیرین بیداری   : Tags

                 جدیدترین فیلم کیت بکینسل       نقد    فیلم