X
تبلیغات
رایتل

لوسی Lucy



You Can't Imagine what She can do with 100%


اثر تازه لوک بسون علی رغم وجود اله مان های متعدد سینمای اصطلاحا عامه پسند ، بی شک یکی از خلاقانه ترین آثار سینمای علمی-تخیلی در قرن جدیده و با اینکه قطعا اثر بزرگی نیست اما همچنان قابل توجه و قابل تامله؛ چراکه مخاطب رو به ابعاد تازه ای می رسونه .

شروع فیلم با وجود میمونی که معلومه قراره بر چه مفهومی تکیه کنه و نماهای کم و بیش آماتورگونه حیوانات در لابه لای داستان ، تضاد محسوسی رو با فصل افتتاحیه و صحبت های لوسی ایجاد می کنه اما داستان سرراست فیلم خیلی زودتر از اونچه که به نظر میاد آغاز می شه. گیرافتادن لوسی در چنگ گروه جانگ که در ابتدا ممکنه به عنوان پیرنگ اصلی تلقی بشه ، در ادامه و تحت داستان افزایش قدرت لوسی ، به پیرنگی فرعی تبدیل می شه که بیشتر موجبات سکانس های اکشن رو پدید میاره ؛ کاراکتر لوسی صرفا در مقام انسانی معمولی فارغ از هر ویژگیِ متمایزکننده ای معرفی می شه و کاراکتر پروفسور و صحبتهاش هم که بیشتر تکمیل کننده مفهوم فیلم هستن تا داستان ؛ مخصوصا که احتمالا به دلیل کم توانی بسون ، زمان فیلم حتی به سطح استاندارد و معمول 90 دقیقه ای هم نمی رسه ؛ با این وجود تمام مصالح موجود در فیلمنامه به خوبی با هم گره می خوره و سیر تکامل لوسی با هیجان دوچندانی پیش می ره .

گرچه اتفاقات خیره کننده ای که برای لوسی می افته رو در عالم واقع نهایتا می شه به عنوان ایده ای جالب مطرح کرد و اثر جذاب نامحدود ساخته نِیل برگر ، در شمایلی به شدت منطقی تر و محتمل تر ، توان 100 درصدی مغر رو نمایان کرد اما هدف این فیلم نه صرفا ایجاد یک انسان و یا حتی ابرانسان بلکه ساخت موجودی به مراتب قدرتمندتر بوده . چیزی که انسان رو به این دنیا محدود کرده بعد زمان و مکانه و لوسی در سکانس گردش در دوران مختلف ، برگشت به قبل از پیدایش زمین و در نهایت دستیابی به تمام رموز هستی که به نظر من یکی از بهترین سکانس های سینمای علمی-تخیلیه ، این بعد رو کاملا در هم می شکنه و محو شدن ولی همچنان حضور داشتن اون در همه جا ، قدرت شبه خدایی اون رو مستحکم تر می کنه ؛ با اینکه نمی شه این نکته رو هم نادیده گرفت که لوسی قبل از رسیدن به حد نهایی ، تماما در تاریکی و سیاهی قرار گرفت و تقابل سیاه و سفید ، کاملا در پوستر فیلم خودنمایی می کنه .

فیلم لوسی علی رغم فقدان داستانی جدی ، از کاراکتری بی بدیل برخورداره که با بازی باوپرپذیر اسکارلت یوهانسون همراه شده و ویژگی های این کاراکتر و نمایش بصری فیلم شاید بیش از حد اغراق آمیز و حتی احمقانه به نظر بیاد اما به شخصه واژه خیره کننده رو بیشتر ترجیح می دم و جدا از تفکراتی کلیشه ای چون وحشی نشون دادن انسان های آسیایی ، همچنان لوسی رو یکی از تماشایی ترین تجربه های سینمای 2014 می دونم .




 آریامووی