20 دقیقه اول فیلم علی رغم اینکه به خاطر زمان طولانی و دیالوگهای خودمونیش به نوعی پس زننده و غیر سینمایی شده ، ولی قراره هم مقدمه ای بر داستان باشه و هم باعث آشنایی با نوع سبک روایتی کارگردان  و هم به نوعی به آشنایی با شخصیت ها و نه شخصیت پردازی کمک کنه .

با این که توی این کار اصلا نمی شه شخصیت ها و میزان کیفیتشون رو با مترهای معمول سنجید و با این که ما در واقع چیزی که از گذشته و طرز تفکر این افراد نمی فهمیم اما انقدر خوب و متفاوت کار شده که در طول کار هم همراهشون می شیم و با اونها اتفاقات مختلف رو تجربه می کنیم و هم نگران جونشون هستیم .

داستان فیلم در مورد موجودی غول پیکره که از ناکجاابادی ناگهان به شهر منهتن میاد که در ابتدا انگار یک دایناسوره ولی در ادامه با یه موجود عجیب طرفیم و از همه بدتر و ترسناک تر ، موجودی که به هیچ عنوان نمی میره .

نوع روایت ، از دقیقه 20 تا آخر فیلم ( خیلی خوبه که زمان فیلم بیشتر از 75 دقیقه نبود ) خوب و متفاوته و هر چه قدر جلو می ریم بهتر هم می شه البته علی رغم این که سرگرم کننده و جذابه اما با اینکه سعی شده کلا فیلم در تعلیق باشه و علی رغم استفاده از دوربین رو دست ، یه جاهایی دلهره خاصی نداره البته شاید یکی از دلایلش استفاده از این شیوه فیلمبرداری در کل کاره .

راستش شنیده بودم که توی این کار اصلا به نوعی هیولای فیلم رو نشون نمی ده اما اتفاقا چه قدر خوب که در روند ادامه فیلم , کم کم جزئیات بیشتری از ظاهر و قدرتش نشون می ده و قشنگ و تاثیرگذار و حتی هولناک کار شده و در عین تعجب جلوه های بصری کار هم کاملا خوب و استاندارده ؛ البته نه این فیلمیه که در اون بخواد روی جلوه های بصری مانور بده و نه در این حد و اندازه ها هست و رسالتش چیزه دیگه و از این وسیله استفاده کاملا خوب و به اندازه ای کرده .

سبک روایتی و ساخت این فیلم طوریه که برعکس خیلی فیلمها در اتفاقات وحشتناکی که رخ می ده خودتون رو نزدیک تر از همیشه به فیلم حس می کنید و مثلا توی سکانس حمله در مترو به شخصیت ها ، شاید شما هم این ترس و احساس کنید و بخواید شخصیتها رو نجات بدید .

یکی دیگه از نکات ظریف و مثبت فیلم ، تضاد فضای شهر ویران شده با لحظاتی بود که دوربین به صورت اتوماتیک ثانیه هایی از لحظات خوش گذشته رو نشون می داد 

فیلم کلا به لحاظ عوامل فنی خوب و کاملا در جهت فیلمه و با اینکه به لحاظ فیلمنامه هم در راستای اهدافشه و علی رغم تاکید بر ارزش های انسانی و کمک به همدیگه ولی به لحاظ معنایی نه چیزی فراتر از فیلم گودزیلا محصول 1998 داره و نه دغدغه خاصی برای مانور دادن و علی رغم ظاهر رئال بیشتر از یه کاره خوب و سرگرم کننده البته متفاوت نیست و به نظرم سازندگان هم چیزی بیش از این نمی خواستن و از حق نگذریم پایان تاثیرگذاری داشت و همین هم خودش یعنی کلاورفیلد خیلی فیلم خوبی بود .