" هنرمندان همیشه دروغ می گن تا واقعیت رو بیان کنند ؛ در حالیکه سیاستمداران دروغ می گن تا حقیقیت رو پنهان کنند  "

( وی به نشانه انتقام ، به نقل از مووی مگ )

با این که عنوان سیاسی جزء ژانرها نیست  و بیشتر مضمون سیاسی مدنظره اما در هر صورت راهی برای متمایز کردن یکسری از فیلمهاست .

گفته می شد نیمه ماه مارس فیلم سیاسی جدی و انتقادی است اما حالا که این فیلم رو دیدم باید بگم سیاسیه اما نه یه اثر خیلی جدی و واکاوانه .

فیلم شروع خوبی داره چه در دیالوگ و چه به لحاظ شروع قصه ای جذاب .

در یک سوم ابتدایی با اثری گیرا طرفیم که تقریبا این روند رو تا نیمه حفظ می کنه اما نیمه دوم فیلم کم میاره و بحران نمایش داده شده اصلا در حد انتظار و قابل باور نیست .

استیون مایرز با بازی همچنان خوب رایان گاسلینگ کاراکتریه که بعد از آشنایی با مالی ( دختر کارآموز ) ، درگیر ماجراهای به ظاهر پیچیده ای می شه اما فیلم دچار اشتباهای جدی در این قسمته . بهتر بود این دو کاراکتر به جای برقراری رابطه جنسی که به شدت به فیلم در مورد قضاوت مخاطب نسبت  به این کارکترها لطمه زده ، در حد یه دوستی یا رابطه عاشقانه غیر جنسی می موند و جواب دادن گوشی مالی تحت یه ترفند دیگه نشون داده میشد ؛ یعنی نه استیون اون آدم پاک و درستکاره که فرق چندانی واقعا با موریس نمی کنه و نه مالی واقعا اون دختر پاک قربانی شدست .

از طرف دیگه مایک موریس ( جورج کلونی )  از یه آدم حداقل قابل قبول به آدم بده ( سیاستمدار کثیف ) تبدیل می شه که چندان قابل باور نیست چون این تغییر خیلی سریع و تحمیلیه ، در واقع کلونی می خواد حرف های خوبی بزنه و کاراکتری خلق می کنه که از اون طریق حرفش رو بزنه اما این حرف ، به عمل تبدیل و برای مخاطب درونی نمی شه  .

از طرف دیگه فیلم برعکس بعضی نقدهای گفته شده ، خیلی عادی با پشت پرده های سیاست آمریکا برخورد می کنه و از این نظر ضعف اصلی رو باید در فیلمنامه پیدا کرد ، من یه منتقد نیستم که بخوایم این کار با روند این آثار در تاریخ سینما مقایسه کنم پس نه قراره این مقایسه رو انجام بدم  و نه آز آثار دور مثال بزنم . کافیه فصل اول سریال 24 رو به یاد بیارید ( راستش فقط فصل اولش رو دیدم ) ، با این که اساس اون سریال بر فعالیتهای تروریستی ضد آمریکا بود اما داستان های خوبی در درونش وجود داشت که اونی که به این بخش مربوط می شه ، اتفاقات پشت پرده پیروزی نامزد رئیس جمهوری بود که نشون می ده ، افرادی حتی قوی تر از رئیس جمهور در پشت پرده ها به خاطر پول و قدرت چه کثافت کاری هایی که انجام نمی دن و اتفاقا در اون سریال در حد خودش خیلی خوب کار شده ؛ در صورتی که این فیلم بیشتر ادای کثیف بودن سیاست رو درمیاره .

اگه فیلم درست تر و دقیق تر و جدی تر پیش می رفت ( البته به زمان بیشتری از 90 دقیقه هم احتیاج داشت ) می تونست به عنوان یکی از آثار ماندگار سیاسی این سال ها تبدیل بشه .

بازی بازیگرها هم همگی خوبه از اجرای کلونی گرفته تا مریسا تومی ( خبرنگار ) و حتی ایوان ریچل وود در نقش مالی و مخصوصا فیلیپ سیمور هافمن که استاد دیالوگ و مونولوگ ( تک گویی ) های طولانیه . شاید اگه فیلم قوی تر بود گاسلینگ می تونست جزء نامزدهای اسکار قرار بگیره . البته کاراکتر خبرنگار پرداختش دم دستی بود و هیچ نکته ی خاص یا جدیدی به عنوان یه خبرنگار جنجال ساز نداشت چون حضور کم و بی خاصیتی در فیلم داشت .

کارگردانی جرج کلونی در طول اثر یک دست بود  و باید بابت این کارگردانی خوب بهش تبریک گفت و می شه انتظار کارهای بهتری از اون رو در آینده داشت .

نیمه ماه مارس که یکی از نویسندگانش باز هم خود کلونیه ، دیالو گهای جذابی داره و یه جاهایی هم دقیق و هوشمندانه در اومده اما در این 90 دقیقه نمی تونه به هدفی که می خواسته برسه و تا نزدیکی هاش می ره .

از پایان زیرکانه فیلم هم  نمی شه به سادگی گذشت ، مهم ترین نکته ی این پایان بندی و اون حرکت دوربین و اون دیالوگ ها اینه که باعث می شه فیلمی که خیلی جدی نیست به نظر مخاطب جدی بیاد .

در مجموع با اثری از هر حیث جذاب طرفیم که چند تا نکته سیاسی هم داره و مطمئنا مخاطب از دیدنش لذت می بره اما یقینا به هیچ وجه با اثری طرف نیستیم که چند سال بعد به عنوان یه فیلم بلند سینمایی انتقادی به یادش بیاریم .